پویش «نه به تصادف» یک حرکت فرهنگی است، نه صرفاً یک کمپین خبری. نتایج آن باید با دیدی بلندمدت و تحلیلی ارزیابی شود و به عنوان سنگبنای تغییر نگاه جامعه نسبت به رانندگی تلقی گردد.
طبق بررسی آمار تلفات تصادفات نوروزی در پنج سال اخیر (از ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۳) بیشترین تعداد کشتههای تصادفات نوروزی با هزار و ۲۱۷ قربانی در سال ۱۴۰۲ و کمترین آن با ۵۳۴ فوتی در سال ۱۳۹۹ (سال اعمال محدودیتهای سفر به دلیل شیوع کرونا) به ثبت رسیده است.
اما آیا این سرنوشت محتوم نوروز است؟ آیا نمیتوان راهی برای کاهش این تصادفات پیدا کرد؟
دکتر پزشکیان درباره پویش «نه به تصادف» تصریح کرد: این پویش نیز فراتر از جناح و گرایشهای سیاسی دنبال میشود؛ فقط نمیخواهیم تخلفات کسی که رانندگی پرخطر دارد، به دیگران آسیب بزند.
پویش «نه به تصادف» تنها یک شعار نیست، بلکه فراخوانی است برای نجات جان انسانها و ساختن جامعهای امنتر. هر شهروند به سهم خود میتواند با رعایت قوانین، آموزش دیگران، و حساسیت نسبت به خطرات رانندگی بیملاحظه، به این جنبش بپیوندد. به یاد داشته باشیم: تصادف اتفاقی نیست، بلکه نتیجه بیتوجهی است؛ و پیشگیری از آن، مسئولیتی همگانی است.
تفاهم نامه همکاری بین وزارت بهداشت و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با تأکید بر نقش فرهنگسازی در کاهش تصادفات جادهای امضا شد.
دکتر محمدرضا ظفرقندی در مطلبی آورده است:«سخنم را با یک پرسش آغاز میکنم و آن این که: جان یک انسان چقدر ارزش دارد؟ در دیدگاه اعتقادی، مبنای ما آیه ۳۲ سوره مائده است که میفرماید: «مَنْ أَحْیاها فَکَأَنَّما أَحْیَا النَّاسَ جَمیعاً»؛ یعنی اگر حتی مرگ یک نفر را کاهش دهیم، گویی همه انسانها را نجات دادهایم.
پویش «نه به تصادف» از ابتدای اسفندماه راهاندازی شد و تعداد زیادی از افراد حقیقی و حقوقی از دولتمردان و نمایندگان مجلس گرفته تا ورزشکاران و هنرمندان به آن پیوستند.
وزیر بهداشت در صداوسیما گفت تصادفات رانندگی، بهخصوص در سفرهای نوروزی، همهساله جان هموطنان زیادی را میگیرد و در سال نو خاطرهای تلخ بهجا میگذارد. وزیر بهداشت با تأکید بر لزوم رعایت احتیاط در رانندگی، بر اهمیت آگاهی، مسئولیتپذیری همه دستگاهها و بهبود سیستمهای اورژانس تأکید کرد. ظفرقندی افزود: برای کاهش مرگومیرهای جادهای، همه نهادهای
پزشکیان با تأکید بر اثرات ماندگار این حوادث در زندگی بازماندگان افزود: خاطرات تلخ تصادفات هیچگاه از ذهن حادثهدیدگان پاک نمیشود. از دست دادن یک عزیز، دچار شدن به نقص عضو یا زمینگیر شدن، حسرتی ابدی برای فرد و خانوادهاش به همراه دارد.